Het is zo ongelooflijk spannend!!! Morgen is de dag dat mijn vorige poging mislukt is en ik zie zo gruwelijk tegen dit weekend op…
Ik zou willen dat ik helemaal niet meer naa het toilet hoefde, want elke keer is er weer de kans om wat bloed aan te treffen. Je houdt niet voor mogelijk wat dat met je doet…
Eric is niet thuis morgen en blijft die nacht ook in Duitsland overnachten. Mijn zusje heeft zich gelukkig opgeoffert om mij op te vangen, zodat ik niet alleen ben mocht het weer mis gaan.
Dus morgenvroeg vertrek ik naar haar en maken we er een gezellige zussenavond en nacht van!
En de klachten, moeilijk om daar iets over te schrijven. De obstipatie was ineens verdwenen, net als de vorige keer en ook op precies dezelfde dag. Verder heb ik deze week heel veel last van een moe linkerbeen (vooral in mijn knie). Alsof er een zenuwtje geklemd zit, dat gevoel. Af en toe steken in mijn liezen, maar dat had ik de vorige keer ook.
In tegenstelling tot vorige keer ben ik nu elke dag helemaal uitgeput. Ik keer me ook steeds meer in mezelf en ben het liefst alleen met mijn gedachten, dat is al vermoeiend genoeg. Misselijk ben ik van de zenuwen, dat heeft niets met een zwangerschap te maken.
Ik weet het niet, ik ben me al aan het voorbereiden op een teleurstelling dit weekend, maar we moeten de hoop natuurlijk niet opgeven! Het zullen in ieder geval lange uurtjes worden, daar ben ik van overtuigd!
Groeten Kim